De automatische deuren vliegen open. Ik voel direct het contrast tussen de warme hitte van de zon buiten en de koele lucht van de airco binnen. Alsof ik letterlijk een andere wereld instap. De geur raakt me meteen daarna. Koffie. Alcohol. Plastic. Ziekenhuislucht. Een geur die ik jarenlang bijna niet meer geroken heb, maar die mijn lichaam blijkbaar nog altijd herkent. Daarna het geluid.

Vandaag voelt een likdoorn ingewikkelder dan rouw. Ik denk het ergens halverwege de ochtend, terwijl mijn opleider schuin achter me zit en ik hoor hoe mijn eigen uitleg stroever klinkt dan normaal.